حضرت موسی (ع) یکی از پیامبران الوالعزم است که نام مبارکش 136 بار در 34 سوره قرآن مجید آمده است . موسی (ع) در لغت قِبطیان از دو جزء تشکیل شده ، یکی « مو » به معنای آب و دیگری « سی » به معنای درخت ، چون صندوق وی در کنار درختی در داخل آب بدست آمد ، او را موسی (ع) نامیدند . همان صندوقی که مادر موسی (ع) وی را در آن قرار داد و به رود نیل سپرد .

پادشاه زمان موسی (ع) مردم مصر را به دو طبقه مستضعف (بردگان) و مستکبر (اشرافیان) بنام سِبطیان و قِبطیان تقسیم کرده بود . قبطیان همان فرعونیان بودند که در  اطراف فرعون به هوسبازی و عیش و نوش و ظلم و ستم سرگرم بودند و همه اختیارات کشور به دست آنها بود . ولی برعکس ، سبطیان طبقه پایین اجتماع و ستمدیدگان مستضعف بودند ، موسی (ع) و بنی اسرائیل از سبطیان بودند .

حضرت موسی (ع) 3748 سال بعد از هبوط آدم (ع) متولد شد و نسبش با شش واسطه به حضرت ابراهیم (ع) می رسد ، به  این ترتیب : « موسی بن عمران بن یصهر بن قاهت بن لاوی بن یعقوب بن ابراهیم » و نام مادرش « یوکابد » است . پیرامون نام مادر موسی (ع) اختلاف نظر وجود دارد . نام های « نخیب ، افاحیه ، یوخابید » برای او ذکر کرده  اند ، بهرحال از بانوان مجلله محترمه است که در چند سوره قرآن به او اشاره شده و او را مورد الطاف خفیّه خدا و قلب وی را منبع وحی و الهام معرفی می کند از جمله در سوره های قصص (آیات 7، 10 ، 13) و طه (آیات 38 و 40) .

موسی (ع) 500 سال بعد از حضرت ابراهیم (ع) ظهور کرد و لقب « کلیم الله » به خود گرفت ، چون خداوند متعال بدون واسطه ، با او سخن گفت . پس از آنکه حضرت موسی (ع) از جانب خدا مأمور شد ، به جانب کوه طور روان شود و از فراز کوه سرزمینهای مقدس فلسطین را بنگرد ، در همانجا در سن 240 سالگی وفات یافت . ولی بعضی مدت عمر او را 126 سال دانسته اند و سرانجام در شب 21 ماه مبارک رمضان از دنیا رفت . سپس بر فراز تلّ سرخ رنگی در آن ناحیه که فسجه نام داشت ، به خاک سپرده شد . به روایتی در شش فرسنگی بیت المقدس مدفون است