علمی آموزشی پژوهشی

بخوان ما را

بخوان ما را

منم پروردگارت

خالقت ازذره اي ناچيز

صدايم كن مرا

آموزگار قادر خود را

قلم را – علم را من هديه ات كردم

بخوان ما را

منم معشوق زيبايت

منم نزديكتر از تو به تو

اينك صدايم كن

رهاكن غيرمارا، سوي مابازآ

منم پروردگار پاك بي همتا

منم زيبا ،‌كه زيبا بنده ام رادوست مي دارم

تو بگشا گوش دل                                          پروردگارت باتو ميگويد

تورادربييكران دنياي تنهايان                             رهايت من نخواهم كرد

بساط روزي خود را به من بسپار                       رهاكن غصه يك لقمه نان و آب فردارا

تو راه بندگي طي كن                                    عزيزا من خدايي خوب مي دانم

تو دعوت كن مرا برخود                                به اشكي يا فدايي  ميهمانم كن

كه من چشمان اشك آلوده ات را دوست مي دارم

طلب كن خالق خود را        بجو ما را

تو خواهي يافت                كه عاشق مي شوي بر ما                  و عاشق مي شوم بر تو

كه وصل عاشق و معشوق هم                          آهسته مي گويي، خدايي عالمي دارد

قسم بر عاشقان پاك با ايمان                             قسم بر اسب هاي خسته در ميدان

تو را در بهترين اوقات آوردم                          قسم بر عصر روشن

تكيه كن بر من                                           قسم بر روز هنگاميكه عالم را بگيرد نور

قسم بر آن روشن اما دور         رهايت من نخواهم كرد       بخوان ما را

كه مي گويد كه تو خواندن نمي داني ؟ تو بگشا لب   تو غير از ما خداي ديگري داري ؟

رها كن غير ما را آشتي كن با خداي خود    تو غير از ما چه مي جويي ؟

تو با هر كس به جز با ما چه مي گويي ؟      وتو بي من چه داري ؟ هيچ !

بگو با ما چه كم داري عزيزم ،‌هيچ             هزاران كهكشان و كوه و دريا را

وخورشيد و گياه و نور و هستي را             براي جلوه خود آفريدم من

ولي وقتي تو را من آفريدم                       بر خودم احسنت مي گفتم

تويي زيباتر از خورشيد زيبايم                  تويي والاترين مهمان دنيايم

كه دنياي تو چيزي چون تو را كم داشت       تو اي محبوب تو مهمان دنيايم

نمي خواني چرا ما را؟                          مگر آيا كسي هم با خدايش قهر مي گردد؟

هزاران توبه ات را گر چه همي شكستي

ببینم من تو را از درگاهم راندم ؟               اگر در روزگار سختیت خواندی مرا ؟

اما به روز شادیت یک لحظه هم یادم نمی کردی

به رویت بنده من هیچ آوردم ؟                 که می ترساندت از من ؟

رها کن آن خدای دور                         آن نا مهربان معبود

آن مخلوق خود را                            این منم پروردگار مهربانت خالقت

اینک صدایم کن مرا با قطره اشکی

به پیش آورد دو دست خالی خود را

با زبان بسته ات کاری ندارم             لیک غوغای دل شکسته ات را می شنیدم

غریب این زمین خاکیم                  آیا عزیزم حاجتی داری ؟

تو ای از ما ، کنون برگشته ای اما          آشتی را تو نمی دانی ؟

ببینم چشم های خیست آیا گفته ای دارند؟       

بخوان ما را

بگردان قبله ات را بسوی ما              اینک وضوی کن

خجالت می کشی از من                   بگو جز من کس دیگر می فهمد

به بخوایی صدایم کن                     بدان آغوش من باز است

برای درک آغوشم                      شروع کن یک قدم با تو

تمام گامهای مانده اش با من