حضرت ابالحسن علی بن موسی الرضا(ع) قطب دل های شیفتگان امامت،ضامن آهو،امام رئوف،قبله هشتم،هشتمین امام شیعیان است که پدربزرگوارش موسی بن جعفر امام کاظم(ع) ومادرش نجمه (ع) می باشد.مورخین مادر بزرگوارش را بانویی از اهالی اروپا نوشته اند.کنیه مبارکش ابوالحسن ولقب معروفش رضا می باشد.ایشان در روز یازدهم ذیقعده سال یکصد وچهل وهشت هجری قمری وفقط شانزده روز پس از شهادت جدّش امام صادق(ع) در مدینه منوّره چشم به جهان گشود وباقدوم مبارکش عالم را سراسر غرق نور و روشنایی گرداند.حاصل زندگی آن حضرت یک پسر می باشد که امام بعد از او محمد بن علی،جواد الائمه (ع)است.پنجاه وپنج سال عمر با برکتش به سه دوران تقسیم می شود،دوران اوّل،در زمان حیات وامامت پدرش که بخشی از آن در زمان زندان های امام کاظم (ع) بوده است وحضرتش غیر مستقیم ودرغیاب پدر مراجعات شیعیان بوده است،دوران دوم،پس از شهادت پدر ودوران امامت ایشان است تا قبل از ولایتعهدی مأمون وهجرت به خراسان که حدود هفده سال می باشد ودوران سوم،سه سال آخر عمر مبارکش که دوران ولایتعهدی مأمون عباسی است که حساس ترین دوران عمر مبارک ایشان می باشد.ایشان با درایت وتدبیر،باقبول ولایتعهدی مأمون ظاهرا امّاناچارا وبا گذاشتن شروطی شیعه ومکتوب علوی را حفظ فرمود.

بالاخره در روز آخر ماه صفر سال دویست وسه هجری قمری در سن پنجاه وپنج سالگی بدست مأمون خلیفه جبّار عباسی در قریه سناباد نوقان از توابع خراسان به شهادت رسید ودر باغ حمید بن قحطبه مدفون گشت شهر مشهد اساسا برگرد قبر منوّر آن امام بزرگوار بوجود آمد که در طول قرن ها هزاران معجزه وکرامت از حرم شریفش صادر شده است.

قال الرضا(ع):«الصلاة قربان کلّ تقیّ»

امام رضا(ع) فرمود:نماز،هرشخص باتقوا وپرهیزکاری را_به خداوند متعال_نزدیک کننده است.